„CESARSTWO I PAPIESTWO w XII i XIII wieku
1. Sztaufowie i Welfowie. W XII i XIII w. Niemcy stały się widownią walki o koronę cesarską pomiędzy dwoma potężnymi rodami książęcymi szwabskimi Sztaufami (Hohenstaufami) i saskimi Welfami. We Włoszech zwano ich Gibelinami i Gwelfami. Te dwa zaciekle zwalczające się obozy szukały sprzymierzeńców w kraju i za granicą, z czego nie omieszkało skorzystać Papiestwo. W samych Niemczech górę wzięli Sztaufowie i przez ponad sto lat (11381254) przedstawiciele tego rodu zasiadali na tronie cesarskim.
2. Fryderyk I Barbarossa (Rudobrody). Walka z miastami włoskimi i papiestwem. Fryderyk I (11521190) z rodu Sztaufów miał ogromne wyobrażenie o władzy cesarskiej. Według niego (co usiłował wprowadzić w życie) cesarstwo stanowiło najwyższą organizację świata chrześcijańskiego i inni monarchowie powinni być jego lennikami. W tej koncepcji papież miał być jedynie zwykłym biskupem Rzymu. Aby zrealizować te zamierzenia Fryderyk I musiał wzmocnić władzę cesarską na terenie Włoch. Przybył mu tam oprócz papiestwa nowy przeciwnik polityczny miasta, które korzystając z osłabienia władzy cesarskiej (walka o inwestyturę) zdobyły samorząd i uzyskały dużą niezależność polityczną. Dysponowały dużymi środkami pieniężnymi i utrzymywały własne wojsko. Należały do nich oprócz miast portowych (Genua i Wenecja) miasta z północy Włoch Florencja i Mediolan.“(8)