„Przede wszystkim chciano się pozbyć ludzi niepewnych politycznie. Małęczyński pisze, iż „Drymmer usuwał dobrych urzędników Ministerstwa, ze względu na ich antysanacyjne przekonania polityczne, a wprowadzał do służby zagranicznej albo zupełnie nie przygotowanych wojskowych, albo ludzi popieranych przez BBWR (...)".
Wydaje się jednak, że przy zwolnieniach lub przeniesieniach na inne stanowiska przyświecały nie tylko względy polityczne. Meysztowicz podkreśla, iż Drymmer „tępił traktowanie MSZ jako łatwej i efektownej metody urządzenia sobie życia". „Biada młodemu człowiekowi pisze dalej który w oczach Drymmera, a oko miał bystre, uchodził za przywiązującego zbyt wielką wagę do strony salonowotowarzyskiej w służbie dyplomatycznej".
Przeprowadzone zwolnienia wbrew przesadnej opinii nic przybrały zbyt wielkich rozmiarów. Niemniej jednak pozbyto się pewnej liczby doświadczonych i wartościowych pracowników.
Już na początku lat trzydziestych ofiarą zwolnień padł Roman Knoll. Odwołany z placówki w Berlinie „przeniesiony został w stan rozporządzalności". Nic wiedziano najwidoczniej, co z nim dalej zrobić, gdyż ten stan zawieszenia przeciągał się długie miesiące, zanim nastąpiło ostateczne zwolnienie.“(4)