„Również parowce oceaniczne, kursujące między Australią i Ameryką, nie zapuszczały się w tak odległe okolice.
Ale nawet wtedy gdy morze jest zupełnie puste, trzeba zawsze uważnie obserwować horyzont. Ludzie niespostrzegawczy mogą się znużyć pozorną monotonią oceanu, dla tych wszakże, którzy go rozumieją, widok ten jest niezwykle urozmaicony. Jego niepojęta zmienność czaruje wyobraźnię, czułą na poezję morza. Trawa morska unosząca się na fali, gałązka gronorostu lekkim śladem prążkująca powierzchnię wody, kawałek deski, której historię chciałoby się odgadnąć, przykuwają uwagę. W obliczu nieskończoności umysł nie napotyka żadnych przeszkód. Wyobraźnia zrywa wszystkie pęta. Każda ulatniająca się cząsteczka wody, która krąży między morzem a niebem, zawiera, być może, tajemnicę jakiejś katastrofy. Jakże więc nie zazdrościć tym wszystkim, którzy umieją wnikliwie zgłębiać zagadki oceanu
A życie pulsuje zarówno nad falami morza, jak i pod jego powierzchnią. Pasażerowie „Wędrowca" widzieli stada ptaków, które przed zimą porzucają twardy klimat polarny, jak uganiały się .uciekle za malutkimi rybkami. Wielokrotnie Dick Sand, również i w tej dziedzinie uczeń Jamesa W. Weldona, dawał dowody niezwykłej zręczności w strzelaniu z fuzji czy pistoletu i dosięgał kulą niejedno z tych szybkich, skrzydlatych stworzeń.“(12)