„Zastosowanie osadnika dwukondygnacyjnego pozwala w jednym urządzeniu przeprowadzać oddzielnie wytrącanie zawiesin
2 m i przez którą ścieki przepływają z prędkością nie większą niż 10 mms (co określa jej przekrój poprzeczny), następuje opadanie zawiesin, które przez szczelinę 1 o prześwicie 15 cm zsuwają się do komory B, gdzie podlegają fermentacji beztlenowej (gnilnej). Pojemność komory gnilnej zależy od przewidzianej temperatury procesu gnicia; w temperaturze wyższej procesy gnilne przebiegają szybciej i pojemność komory może być mniejsza. W warunkach przeciętnych (średnia roczna temperatura ścieków 10"C) należy przyjmować 1 m3 objętości komory gnilnej na dwudziestu mieszkańców. W czasie fermentacji wydzielają się gazy gnilne (głównie metan CH4), które dzięki odpowiedniemu usytuowaniu szpary 1 nie dostają s^ię do komory przepływowej A. Gaz gnilny w większych oczyszczalniach jest ujmowany i wykorzystywany jako paliwo; w oczyszczalniach mniejszych ulatnia się do atmosfery.
Gnijący w komorze fermentacyjnej osad odwadnia się, zmniejsza swą objętość i nabiera konsystencji smoły. Przegniły osad jest ciemny (ziemisty) i w przeciwieństwie do osadu świeżego daje się łatwo pompować. W celu ułatwienia usuwania osadu w czasie budowy osadnika montuje się w nim rurę żeliwną średnicy 200 mm, służącą do usuwania osadu. Usuwanie osadu odbyv.a się co 3Ś6 miesięcy ciśnieniem hydrostatycznym ścieków lub pompą.“(3)